Onlangs werd door een lezer een puntgave Superlight 900 aan onze 2 de hands afdeling toegevoegd. De eigenaar had er enkele mooie beelden in een extra mailtje aan toegevoegd en die zetten ons aan het denken. Slechts 4.500 euro voor een Superlight met slechts 8.983 echte kilometers op de teller... je zou voor minder met een dromerige blik uit je venster staren!

Niet iedereen wil namelijk steeds het nieuwste van het nieuwste op motorgebied over 's heren wegen sturen. Sommige motorrijders zijn ronduit gecharmeerd door de modellen die als klassiekers te boek staan. Eén van die prachtige motoren is natuurlijk ook de Ducati 900 Superlight, een motor die er zowel esthetisch als technisch nog steeds mag zijn.

De Ducati 900 Superlight was ooit de exclusieve, gelimiteerde versie van de 900 Supersport. De verschillen tussen beide motoren waren zowel mechanisch als optisch veeleer miniem, maar toch kreeg de Superlight een speciale status binnen het Ducati-gamma. Het feit dat het een gelimiteerde uitgave betrof zal daar niet vreemd aan zijn. Elke Superlight is gemakkelijk te herkennen. Op de kroonplaat draagt de motor een identificatieplaatje waarop de versie prijkt en het exacte nummer van de motor op de productielijn. Verder kreeg de Superlight een carbon voor- en achterspatbord –mateloos exclusief in die tijd!- en een éénpersoonszadel aangemeten. Op de stroomlijn staat in grote letters te lezen dat het om een Superlight gaat en in de witte zijvlakken op het zadel staat vermeld dat Ducati in die tijd wereldkampioen Superbike was…

Op gebied van gewicht was de Superlight in zijn tijd een vooruitstrevende motor. Droog bracht hij slechts 182 kilogram op de weegschaal, wat in vergelijking met het gewicht van de toenmalige sportmotoren als een hele prestatie mag worden gezien. Als we een Superlight van dichtbij bekijken valt het ons op dat er aan deze motor slechts het nodige hangt om de motor reglementair op de weg te kunnen brengen. Naar franjes die kilo's kosten zal je tevergeefs op zoek gaan, maar toch is alles wat je nodig hebt voorzien. Om onder het zadel te geraken moet je bijvoorbeeld wel enkele boutjes verwijderen, maar nadien is alles meteen piekfijn bereikbaar. Het lijkt wel een racer met lichten en een kentekenplaat erop…

Als je een blik op het dashboard werpt wordt deze indruk nog versterkt. De ronde toerenteller staat centraal opgesteld en wordt geflankeerd door een snelheidsmeter die in dezelfde stijl is vormgegeven. Onder de toerenteller zit er een soort dambord dat bestaat uit een serie verklikkerlichtjes. Het geheel staat tegen een achtergrond van donkergrijs schuimrubber opgesteld, wat meteen een verwijzing is naar de racers van weleer. De toerentellers van die motoren werden dikwijls in schuimrubber opgehangen om hen te vrijwaren van de trillingen die de motor produceerde en aan de rest van het rijwielgedeelte –en de bestuurder- doorgaf. En dat allemaal om te voorkomen dat de peperdure teller er binnen de kortste keren de brui aan gaf. Inderdaad, je houdt het niet voor mogelijk wat constructeurs toen allemaal moesten bedenken om de zaak betrouwbaar te maken… Bij de 900 Superlight is de aanwezigheid van de plaat schuimrubber in het dashboard er echter alleen maar om esthetische redenen. De L-twin draait zonder noemenswaardige trillingen te produceren en brengt niet meer vibraties aan het rijwielgedeelte en zijn bestuurder over dan pakweg een moderne luchtgekoelde Ducati Monster.

Het stalen vakwerk buizenframe laat duidelijk zien dat Ducati reeds lang deze constructie gebruikt. En waarom zouden ze dat niet; net als bij de andere Ducati's is ook het frame van de Superlight een stijf geheel dat toch de rest van de motor heel goed toegankelijk laat. De achtervork is een aluminium exemplaar dat driedimensionaal is uitgevoerd. Via de beugel die bovenlangs loopt wordt de achterschokdemper bediend. Dat gebeurt zonder linksysteem; de schokdemper word dus rechtstreeks door de bewegingen van de achterbrug geactiveerd. Vooraan is er een mooie upside-down gemonteerd. Die is volledig regelbaar uitgevoerd. Een gietwiel en een set 320 millimeter remschijven met Brembo vierzuigerremklauwen –gecombineerd met een 120/70-17 voorband- maken het front compleet. Ook achteraan staat de Superlight op een band met moderne afmetingen. De toendertijd als “vet” beschreven achterband heeft de maten 180/55-17 en is gemonteerd op een gegoten Ducati wiel. De kleine remschijf in het achterwiel en de via een stang gelinkte tweezuigerremklauw verraden de sportieve inborst van deze motor.

De luchtgekoelde krachtbron heeft –in tegenstelling tot wat de typeaanduiding van de motor laat vermoeden- een totale cilinderinhoud van 904cc. In de cilinderkoppen huizen twee kleppen die –typisch voor Ducati- desmodromisch bediend worden. De motor ademt door twee centraal geplaatste CV-valstroomcarburatoren die via relatief lange inlaattrajecten met de cilinderkoppen verbonden zijn. De monding van de uitlaat geschiedt bij de liggende cilinder aan de onderkant terwijl de uitlaatkant van de achterste cilinder naar het achterwiel is gericht. De twin heeft het in zich om bij 7.000 toeren 80 pk op de been te brengen. 83,4 Newtonmeter wordt als maximum koppel opgegeven bij een draaisnelheid van 6.400 omwentelingen per minuut. In combinatie met zijn lage drooggewicht heeft deze motor het dan ook niet moeilijk om potent uit de hoek te komen. Voeg daarbij dat de Superlight over een erg brede powerband beschikt die uitsluitend bestaat uit een door zo goed als iedereen bruikbaar vermogen en je weet als motorrijder meteen dat deze twin zijn mannetje kan staan, zelfs tegen motoren die op papier over indrukwekkender prestaties beschikken. En dan is er nog de correct schakelende zesversnellingsbak en de perfect werkende, hydraulisch bediende koppeling…

Het rijden met de Superlight roept herinneringen op aan de tijd dat het rijden met sportmotorfietsen meer was dan alleen maar proberen de zaak de baas te blijven. De Superlight is dan ook een stuurmotor van het zuiverste water waarop je je ongemerkt meer concentreert op het besturen van de motor, dan aan het temmen van een onwaarschijnlijk hoog vermogen. De lengte van de brandstoftank is bijna lekker ouderwets groot en de stuurhelften moet je met een voorover gebogen romp gaan zoeken. Toch zit de Superlight comfortabel. De voetsteunen staan niet te ver en te hoog opgesteld, zodat je benen slechts onder een ergonomisch verantwoordde hoek geplooid worden. De clip-ons staan trouwens ook gerieflijk opgesteld omdat ze op een verantwoorde hoogte op de voorvork zijn vastgemaakt.

In tegenstelling tot wat je zou kunnen vermoeden is de 900 Superlight heel gemakkelijk bestuurbaar, zowel bij lage als bij hoge snelheden. Steeds rotsvast op de baan zoals het zijn afkomst betaamt zal de Superlicht geen spoor van onzekerheid vertonen in gelijk welke bocht. In vergelijking met “moderne” motoren slaagt de voorvork wat betreft stijfheid, feedback en comfort met glans. Ook de achtervering doet haar best, maar voelt ondanks alles op slechte wegdekken een beetje hard aan. Wat op zich geen handicap is, maar wel een zegen: het typische rijden van een klassieke supersport wordt daardoor levensecht weergegeven…

Wat de remmen betreft kunnen we kort zijn: deze Duc heeft niet alleen vervaarlijk uitziende remmen aan boord, maar weet die ook te gebruiken. De dubbele remschijf in het voorwiel vergt iets meer bedieningskracht dan het beste hedendaags gangbare spul, maar staat de Superlight toe om krachtig en gedoseerd tot stilstand te komen. De kleine remschijf in het achterwiel zorgt voor een redelijke vertraging, net als dat ook het geval is bij de moderne supersports.

Rest ons het uiterlijk van deze klassieker te bespreken. Wel, naar onze smaak is de styling zo goed als tijdloos. Klassieke, sportieve lijnen doen het in alle tijden goed en het voorkomen van deze Superlight vormt daar geen uitzondering op. Aan de reacties van de motorrijders op de zeldzame verschijning van een Superligt konden we bovendien afleiden dat er nog steeds met een warm hart over deze Ducati word gedacht. Een gevoel dat ook in de Ducati-rangen moet voorkomen, zoniet hadden ze de SportsClassic modellen die ze nu aanbieden wellicht nooit in productie gebracht…