> Home > modellen

		Verslag Bikers Classics Francorchamps Het is een mooie zomeravond, midden augustus, als we in Franchorchamps aankomen. In het wereldbekende stadje heerst er een slaperige sfeer en niets laat vermoeden dat er dit weekend op de nabijgelegen omloop heel wat te beleven valt. Als ik de weg naar de ingang van het circuit oprijd, zie ik op de kampeerweide een dertigtal mobilhomes, bestelwagens en tenten staan. Van een vriendelijke official krijg ik de raad om de motornetmobiel eveneens daar te stallen voor de nacht. Ik heb de ruimte bijna volledig voor mezelf en parkeer midden op het veld. naar top De slaapbank wordt -nu het nog licht is- in gereedheid gebracht, waarna ik na een blik op de klok oordeel dat het nog veel te vroeg is om nu al onder de wol te kruipen. Uit de richting van de pits waaien, gedragen door een flauw briesje, flardjes muziek mijn richting uit. Onder de snel vallende duisternis vang ik de wandeling naar de pits aan. De sterren verschijnen reeds aan de steeds donker wordende hemel en geven het geheel iets doods; kil en onwerkelijk. Als ik de tunnel door ben en het asfalt van de pits betreed, lijkt het meteen een tiental graden warmer te worden. Een vreemde mengeling van voertuigen allerhande staat er geparkeerd. Wie ooit in een ver verleden een internationale wegrace heeft bezocht herkent deze schijnbare chaos meteen: dit is het beeld van de pits uit het tijdperk dat nog bijna geen enkel team de centen had om met een grote truck naar de races te komen, de tijd dat iedereen nog onderweg was in, meestal afstandse, busjes en at, sliep en leefde in de geur van olie, benzine en onderdelen. naar top Hier en daar zitten mensen in kampeerstoeltjes gezellig te keuvelen bij het genot van een blikje bier, een glas wijn of een stevige mok koffie. Hun motoren staan achteloos op enkele meters afstand geparkeerd en van chirurgische toestanden zoals er nu in een modern racing team heersen, is er geen spoor te bekennen. Ik herken in de duisternis een bonte verzameling motoren waarvan de jongsten onder ons nog maar nauwelijks gehoord hebben. Toch zien de meeste motoren er als nieuw uit. Knap gerestaureerde Yamaha TZ racers, Nortons, Triumphs, BMW’s, Honda’s, Suzuki’s, Kawasaki’s… Het is te donker om nu nog beelden te maken, maar we nemen ons heilig voor om morgen, als het terug licht is, de camera overuren te laten maken om deze prachtige verzameling voor het nageslacht vast te leggen. Net als ik in de richting van de drank- en eettentjes loop, klinkt er rock ‘n’ roll muziek. Muziek die minstens dertig jaar geleden al net niet meer echt modern was. Terwijl ik van mijn koffie geniet zie ik tot mijn verbazing dat die muziek niet geproduceerd wordt door één of andere DJ, maar wel van een heus orkest met levende mensen. Aan de sax, de basgitaar, het drumstel en de sologitaar worden door live muzikanten prachtige tonen ontlokt. naar top Het publiek stroomt toe en raakt enthousiast door de meeslepende ritmes. Koppen en voeten slaan de maten mee en hier en daar begint men te dansen. Lichamen die duidelijk reeds een tijdje de strijd tegen de zwaartekracht hebben verloren, worden weer jong en bewegen zoals ze dat vroeger op zaterdagavond pleegden te doen. Ook de jeugd laat zich niet kennen en danst op de tonen waarop ze misschien wel verwekt werden. Het geheel heeft iets als een waanzinnig déjà-vue, het lijkt wel of ik net uit een tijdscapsule ben gestapt. Dit is het Franchorchaps van pakweg 30 jaar geleden, de tijd dat mannen als Barry Sheene, Phil Read en Giacomo Agostini de goden van de motorsport waren. Ja, het doet je wat als je plots weer in je jeugdjaren terechtkomt… The Grayhounddogs –het rockgroepje dat voor deze plotse verjongingskuur zorgt- werkt zijn repertoire af en moet daarna onder de druk van het publiek nog vele bisnummers spelen. Er komt zelfs geld voor ze op tafel om nog wat langer door te gaan. De sfeer zit er duidelijk in en tot diep in de nacht blijft het feest duren. Geen problemen, geen attitudes, geen kapsones… waar is de tijd gebleven, denk ik bij mezelf als ik in het pikdonker terug loop naar mijn slaapplaats. naar top De ochtend ziet er beloftevol uit als ik gewekt word door de stem uit de luidsprekers. Die stem heet iedereen welkom en geeft in grote lijnen het programma aan dat die dag zal worden afgewerkt. Net als de vorige dag zullen de verschillende klasses demonstraties rijden op de schitterende omloop van Francorchamps, zullen de MV Agusta rijders op gezette tijden met hun blinkende, moderne machines voor afwisseling zorgen en zullen de gegadigden een testritje kunnen maken op het volledige gamma Triumph-motoren dat de importeur er heeft neergeplant. Haastig werk ik mijn ochtendrituelen af, gooi de fototas over mijn schouder en loop naar het circuit. naar top De eerste motoren rijden net de baan op als ik de omloop bereik. In de pits heerst er een drukke bedrijvigheid en in de vele mensen die tussen de motoren hun ding doen zijn de feestvierders van de vorige avond niet te herkennen. Snerpende tweetakten zorgen bij het starten voor kleine rookwolkjes en het daverende uitlaatgeluid van de niet gedempte viertakten die her en der staan warm te draaien, zorgen ervoor dat het willekeurig samengesteld orkest in perfecte harmonie zijn ding doet. Ik merk op dat niet alleen échte racers het park uitmaken, maar dat ook oude straatmotoren –in een racy kleedje gestoken- van de partij zijn. Motoren die anders in een donker hoekje op hun laatste reis naar de schroothoop staan te wachten zijn daar dus op die manier aan ontsnapt. Met oude motoren bezig zijn –als je wat handig bent- moet dus niet altijd zo duur zijn, mijmer ik bij mezelf. naar top Een wandeling door de pit leert ons dat er haal wat oude racemotoren regelmatig van eigenaar veranderen. Her en der staan ronduit prachtige machines te koop. Wie zich een Yamaha TZ wil aanschaffen kan hier terecht, maar ook Suzuki Gamma’s, een echte ex-fabrieksracer van Barry Sheene, een prachtig BMW zijspan en een keur van andere exotische motoren staan er te koop. Op diverse standen kan je ook onderdelen kopen, gaande van complete motorblokken, stroomlijnen, zitjes, aluminium brandstoftanks tot een toerenteller, een grote trommelrem of net dat kleine onderdeeltje dat je nog nodig had om je restauratieproject te kunnen afwerken. Het "onvindbare" wordt hier dan ook regelmatig op de kop getikt. Deze wereld van oude racers leeft dus duidelijk en een bezoekje aan dit evenement kan dus misschien de start betekenen van een nieuwe hobby... naar top Zowel harde, gespierde als dikke buiken verdwijnen in overwegend donkere lederen pakken. De getaande gezichten met grijze haren erop verdwijnen in de helmen en dan voltrekt het wonder zich: de oude motoren gaan met hun meestal niet meer zo jonge piloten de baan op en daar gaan de gasschuiven wijdt open, wordt er fanatiek opgeschakeld en uitgeremd, krijgen de smalle banden het zwaar te verduren. Vanaf de pitmuur volg ik de verrichtingen. Wanneer een authetieke Kreidler Van Veen op het rechte eind voor de tribunes voorbijraast kan ik mijn oren bijna niet geloven. Klonken die borrelglaasjes vroeger ook zo hard of zingt deze ongedempte 50cc racer enkele toontjes hoger dan ik me dacht te kunnen herinneren? naar top Het programma wordt vlot en zonder noemenswaardige incidenten afgewerkt. Het rijdende museum doet zijn uiterste best om de weinige bezoekers waar voor hun geld te geven. In feite is deze zin niet helemaal correct, want de ingang van dit evenement was gratis voor de bezoekers. Met dat gegeven rekening houdend, is het nog vreemder dat de opkomst veeleer matig genoemd mocht worden. Te weinig reclame gemaakt misschien? Het zal de rijders een zorg zijn, want die zijn hier duidelijk niet in de eerste plaats gekomen om een show op te zetten, maar wel om nog eens voluit te kunnen gaan met hun lievelingen van staal en aluminium. Eerst tegen de avond, als de laatste motor tot zwijgen is gebracht, merk ik dat ik ongeveer 100 beelden heb geschoten en dat ik die dag niets gegeten heb. Toch ga ik niet met een leeg gevoel vanbinnen terug naar huis, maar wel met de gedachte dat wie de Bikers Classics te Francorchamps heeft gemist, zichzelf te kort heeft gedaan. naar top