Door de nieuwe regels die dat jaar van kracht werden ging Yamaha bij het ontwikkelen van deze motor niet verder op zoek naar mogelijke gewichtsbesparingen. Een 500cc racer moest in 1991 immers minimum 130 kilogram wegen om door de technische keuring te geraken. Yamaha concentreerde zich dan maar op de wegligging van de motor en ontwikkelde in samenwerking met Öhlins een wel heel speciaal veersysteem: het CES. Het systeem bestond uit een sensor die de slag van het veerelement opmat, een regelunit en de schokdemper zelf. De sensor registreerde onder het rijden de snelheid en de afstand waarover het veerelement werd samengedrukt en gaf deze gegevens door aan de controleunit. Daar werden deze gegevens verwerkt, waarna een signaal naar de schokdemper werd gestuurd. Aan de hand van dat signaal werden zowel de waarden van de ingaande als de uitgaande demping in een fractie van een seconde aangepast. De rijder kon zelf ook ingrijpen in de afstelling van het geheel via een meerkeuzeschakelaar op het stuur. Verbazingwekkend genoeg werd dit systeem waaraan vanaf 1989 gewerkt was, later niet meer gemonteerd op andere YZR500 versies. De opgedane ervaringen hadden misschien wel aangetoond dat er andere systemen konden gemaakt worden die deze voorziening overbodig maakten. Wayne Rainey won met de OWD3 niet alleen zes races, maar ook de wereldtitel voor Yamaha. John Kocinski, de teamgenoot van Wayne, boekte ook een zege en deze zeven overwinningen waren genoeg om Yamaha ook nog eens de titel bij de constructeurs te bezorgen. Peter Goddard won ook dat jaar de All Japan Championship titel. Van een succesvol racejaar gesproken!